මේක එක දවසක කතාවක් නෙමෙයි. දිනපතාම පුනරාවර්තනය වන පුදුම තරම් බැරෑරුම් චක්රයක්.
කාලය නම් වූ නොපෙනෙන වැලි අරටුව:
දවසක පැය විසිහතරක් කියන්නේ ඇයට කොහොමවත් ප්රමාණවත් වෙන්නේ නැහැ. උදේ ඉඳන් හවස වෙනකන් ඔෆීස් එකේ වැඩ, ගෙදරට ආවම බබාගේ වැඩ සහ ගෘහස්ථ වගකීම්. ඒ සියල්ලෙන් පස්සේ, රෑ නිදිකම පවා පසෙක තබා ඇය තම අධ්යාපන කටයුතු, අනාගතය වෙනුවෙන් අලුත් කුඩා පරිමාණ ව්යාපාරික උත්සාහයන් සඳහා කාලය වෙන් කරගන්නේ හිතේ ඇති දැඩි අදිටනින් පමණයි.
පිටට නොපෙනෙන මානසික බර:
සමහරු දකින්නේ ඇය දිනන තැන්, නැතහොත් ඇය රැකියාවක් කරනවා කියන කාරණාව පමණයි. නමුත් ඒ පිටුපස ඇති දැඩි ශාරීරික හා මානසික විඩාව කවුද දන්නේ? එකවර භූමිකා තුනක් - එනම් ගෘහණියකගේ, සේවිකාවකගේ බර කරපින්නාගෙන යද්දී, සමහර දවස්වල හුස්ම ගන්නවත් ඉඩක් නැති තරමට මනස බර වෙනවා. තමන් වෙනුවෙන්, තමන්ගේ සතුට වෙනුවෙන් ගත කරන්න ඉතිරි වෙන්නේ ඉතාම ස්වල්ප මොහොතක් පමණයි. සැබෑ ජයග්රහණය සහ අභිමානය:
මේ සියලු අභියෝග, බාධක සහ පීඩන මැද ඇය දිනෙන් දින ඉදිරියට යන්නේ පුදුමාකාර මානසික ශක්තියකින්. කිසිවකුගේ පිහිටක් බලාපොරොත්තු නොවී, තමන්ගේම කකුල් මත නැගී සිටිමින්, අනාගතයේ දිනක තමන් අරමුණු කළ උතුම් තැනට ළඟා වීමට ඇය තබන සෑම පියවරක්ම රන් අකුරින් ලියැවිය යුත්තක්.
ඇය සටන් කරන්නේ තව කෙනෙක්ව පරාජය කරන්න නෙමෙයි; තමන්ගේ අනාගතය අලංකාර කරගන්න, තම දරුවන්ට හොඳ හෙට දවසක් උදා කරලා දෙන්න. මේ වගේ ගැහැනුන්ගේ දහඩියෙන් සහ කඳුළෙන් හැදෙන ඒ ලෝකය කොතරම් නම් සුන්දරද!
